Dubbele gevoelens...

We hebben sinds woensdag te horen gekregen dat de kids overgeplaatst kunnen worden.
Dit wordt dan wel na de voorjaarsvakantie i.v.m. de cito toetsen die nu op beide scholen worden afgenomen.

Het zit er niet op dan nog even 6 weken geduld te hebben. Maar het geeft ons wel de gelegenheid om de kids eraan te laten wennen.
Vanmorgen wilde ik het schoolhoofd inlichten, maar zij was afwezig vandaag.
Bleeeeh.., nog even met die zware blok in mijn maag door..

Wel had ik gelijk een afspraak gemaakt bij Justin zijn juf,en dit gesprek had ik om twaalf uur. Toen ik bij school was, hield Marjolein het niet meer uit, en hebben we besloten dat we het haar samen gingen vertellen. Tenslotte wisten we eigenlijk al dat er een aantal op de hoogte waren van dit bericht. Dat hadden we inmiddels wel begrepen.

De juf van Justin daar zag ik het meest tegenop, ze is zo'n lieverd!
Uiteraard hielden we het dan ook niet echt droog met z'n drieen. Gelukkig kwam de inval juf van Jaimy ook net binnen, en hebben we het haar ook meteen gemeld.
Pfff., dit ging iets sneller dan gedacht. Ik was wel blij dat we er zo even een goed gesprek over hadden met z'n viertjes. Ook om aan te geven dat we het erg jammer vinden dat het zo gelopen is..

Alleen nu het schoolhoofd nog, en Jaimy zijn andere juf. En dan hebben we het ergste voorlopig gehad. Alhoewel..., dan het echte afscheid van de kids eind februari nog.


Tom en Jaimy hebben inmiddels een gesprek gehad met hun inval-leerkracht. Een goed gesprek zelfs. Dit om alles in goede banen te leiden de laatste weken.
Het zal voor hen, ondanks dat Jaimy er inmiddels ook voor 100% achterstaat,een aantal moeilijk weken worden.

Op mijn werk had ik een gesprek gepland staan met een bedrijf die ook voor mij werk zou gaan zoeken naast het ander bedrijf, maar al wie er kwam geen persoon...

Weer een domper...

Morgen neem ik contact op om te kijken waarom zij niet gekomen zijn, want ik had juist mijn hoop op dit bedrijf gevestigd, voor de toekomst. Gelukkig had ik ook een gesprek staan met de bedrijfarts, en was ik dus niet helemaal voor niets gekomen. Een stevig gesprek, omdat ik het allemaal even niet meer zie zitten. Raar hé?
Maar ja.., je moet door hé ?

Helaas voor jullie maar vooral ook voor mij komt er momenteel weinig uit mijn handen.
Ik was van de week niet echt lekker, waar ik nog niet echt van ben opgeknapt.
Ik had wat leuks in mijn gedachten voor mijn nichtje die inmiddels 30 geworden is..
Het is een lekker begin zo in het nieuwe jaar.
Pfff.., was het allemaal maar weer op orde...


Natasja.