Kilte , vorst en sneeuw..

De afgelopen dagen zijn vreselijk geweest. Je gedachten verzetten is dan ook erg moeilijk. Dinsdag was een behoorlijk moeilijke dag die ik eigenlijk wilde overslaan. Maar aan de andere kant wetend dat Esther geen pijn meer voelde, gaf een soort van rust in mijn lichaam. Mijn gedachten ging dan ook uit naar Maurice mijn neefje, die deze afschuwelijke tijd door moet maken....

Ik ben dan ook dinsdag een heel stuk gaan lopen, om me vooral niet met een bepaalde tijd bezig te houden. Dit was de tijd waar Esther ons zou gaan verlaten.
Maar toen ik eenmaal liep, kwam het toch weer naar boven..
Ik kon dit niet uit mijn gedachten weghalen. Ik had mijn camera bij me en ben de omgeving gaan fotograferen. Er was immers heel wat moois met deze vorst te zien. Wetend wat deze dag ons zou gaan brengen, zoekend naar mooie plekjes in de omgeving.
In mijn gedachten kwam al snel de wandeling naar boven samen met Maurice en Esther van een tijdje terug, deze wandeling had ik dit keer ook gemaakt. Alleen met Maurice en Esther in mijn gedachten...



Maurice zag toen een "dode" kikker liggen en pakte hem op. En zei tegen Esther ; Kus de kikker, dan wordt het een prins!
Met deze maar nog vele mooie herinneringen in mijn gedachten ben ik toch maar naar huis gegaan, wachtend op een telefoontje die maar niet kwam..
Zelfs in de middag niet, toen ik van de kapper terug kwam. Ik zag wel dat bij thuiskomst ik was gebeld door Cisca op mijn mobiel, maar kon haar gewoon niet bellen..
In de namiddag kreeg ik het bericht van Maurice, dat ze niet meer bij ons was...
Bleeeh.., de waarheid is hard!

Woensdagavond zijn wij (maurice, Jaimy en ik) naar Esther gegaan die lag opgebaard in Naaldwijk. En hebben wij met elkaar (de gehele familie) geprobeerd afscheid te nemen van haar. Moeilijk was het zeker omdat ze eigenlijk nog zo'n leven voor haar had, en nog zoveel wilde betekenen voor deze wereld. En wij nog zoveel voor haar wilde betekenen, maar niets konden doen.Wetende dat ze de strijd niet meer eerlijk vond, genoeg gestreden had, en alles naar haar wens heeft kunnen bespreken, zijn we aan het proberen dit grote verlies een plekje te geven.

Ondertussen draait de wereld door...

De kids die helemaal blij waren met een mooi pak sneeuw (zou Esther hier iets aan gedaan hebben, het was immers één van haar laatste wensen ?!?), en de kerstviering op school donderdagmiddag/avond. Maar aan de andere kant wetende dat de Maurice en familie aan het condoleren bezig was in Naaldwijk op deze tijden. Zo dubbel. We hadden Maurice laten weten in gedachten bij hem te zijn..

Maar wat hebben wij hier een enorme troost bij ons logeetje Nemo, die ook nu al een heel speciaal plekje in ons hart heeft gestolen. Liesbeth ; Wat is dit een lief klein wezentje op deze aardbol! Hij voelt feilloos aan wanneer wij wat steun en vertier kunnen gebruiken in deze tijd. Ik vraag mij af en toe af, hoe dit vaak mogelijk is..

Ik heb een aantal foto's geschoten van Jennifer en Nemo, die ondanks de omstandigheden, zo'n grote lol met elkaar hadden...
Heerlijk om te zien..



Ook had Justin veel plezier op het schoolplein en ben ik om me bezig te houden wat foto's gaan schieten..



Met Jennifer ben ik in de tussentijd nog lekker gaan wandelen in de omgeving. En heb vele mooie foto's gemaakt. Hier een aantal van Jennifer die lekker bezig was met de sneeuw..



Vrijdag zijn wij (Maurice,Jaimy en ik) na de balletuitvoering van Jennifer (ja.., de wereld draait echt door..) gegaan. Daarna snel naar mijn ouders gereden om hun op te halen en richting Ockenburg te gaan in Kijkduin. Waar de plechtigheid in de middag zou gaan plaats vinden.
Er was inmiddels ook gebeld dat het gedicht van ons voor Esther voorgedragen zou worden door Boris, omdat zo het een mooi gedicht vinden en eigenlijk heel veel over Esther zegt. Ook hier heb ik mij een beetje op voorbereid.., al was de gehele uitvaart zeer emotioneel. Het aantal mensen die deze dagen waren gekomen voor haar, zegt héél veel over hoe zij geliefd was onder al die mensen. Want wat was het druk!

Het was een mooie plechtigheid, als we er een aantal dingen tussenuit hadden kunnen knippen. Alhoewel.., er waren al wat dingen tussenuit geknipt, waar zelfs Maurice geen weet bij had....triest hoor !
Wat heb ik een bewondering voor Maurice, die zich al die jaren hebt weten staande te houden naast zijn lieve vriendin Esther, en haar familie. Het is heel erg,dat het zo moet lopen in deze harde wereld....

Maurice, er komt een mooie brief naar je toe.., als ik alles even op een rijtje heb kunnen zetten..
Weet dat we er altijd voor jouw zijn....-XXX-

Natasja

P.S. ; Mijn dank gaat uit naar onze lieve oppas voor Justin en Jennifer, bedankt Marjolein en Angelique..., dat jullie er voor ons waren.