Wij zijn weer thuis...

Alhoewel de kids het een raar idee vinden om een weekje thuis te zijn. Moet ik vandaag echt niet naar school? ; Nee,Justin. Je moet echt nog een weekje wachten!
Deze week worden de kids van 4 t/m 12 jaar lekker bezig gehouden i.v.m. de jeugdvakantie week in Koudekerk.
Normaal komen we echt pas weer het laatste weekend, maar ik gun mijn ouders ook wel een weekje rust. Nou ja, rust.., ze hebben van de week nog een klusje te doen met Nemo bij de dierenarts. En gaan zij met mijn oma dinsdag naar het ziekenhuis voor controles. Héél, héél misschien.., gaan we nog een dagje naar de camping.

Afgelopen vrijdag zijn wij nog naar de beeldentuin in Garderen gegaan. En ook nog op de fiets! Het was een behoorlijk stukje, maar we hebben het gehaald, hi, hi, grapje!

Er was een zandsculptuur naast de beeldentuin. Die wij uiteraard even bezocht hebben.



Jaimy wilde zijn kunstwerk eigenlijk niet laten staan. Gelukkig hebben we er nog foto's van. Hij was er echt de gehele tijd mee bezig. Hij vond het erg leuk om te doen.
Ook zijn wij nog even de beeldentuin in gegaan, waar de kids zich prima hebben vermaakt in het speeltuintje. Er was zoveel moois te zien, al hebben wij nog steeds niet echt een idee hoe we onze achtertuin gaan indelen. Het is een klein gedeelte waar ik toch wel heel wat groen in wil zien. Maar hoe of wat daar zijn we nog niet echt over uit..
Ja ik weet het, we zitten er alweer een geruime tijd, maar heb zoveel ideetjes hiervoor. Alleen nu nog tijd vrij maken..



We hebben hier ons een lekker dagje vermaakt, en gingen toen weer op de fiets terug. We hadden er nu alleen voor gekozen om door het bos te fietsen. Hetgeen wat voor mij altijd een stukje korter lijkt dan de Apeldoornseweg af te fietsen. Daar lijkt echt geen eind aan te komen. Dichtbij de Beeldentuin kwamen wij nog een grote boomhut tegen. Dit is echt wat Jaimy altijd al had willen zien in onze tuin. Deze hut was behoorlijk groot, en had zelf een klein zoldertje om op te slapen. Erg leuk om te zien.



Zaterdag ben ik met Maurice boodschappen gaan doen in Putten. Jennifer ging ook mee omdat zij nog steeds een grote wens heeft ; Oorbelletjes.
Ze vraagt het nu bijna dagelijks!
In Putten hebben wij alle juweliers afgelopen maar geen van allen wilde het bij haar doen. Ze was te jong.., nou zeg! Ze wil het toch zelf ?!?
Wat voor excuses of gel.l we gehoord hebben om er maar onderuit te komen? Het is of je tegenwoordig alles moet ondertekenen om wat voor elkaar te krijgen. In mijn tijd had je héél veel baby's die al waren voor zien van een oorbel.

Het probleem was nu alleen bij ons nog, een zeurende Jen die nu echt toch wel oorbellen wil ! Whaaah !!

Uiteraard hebben wij ook alle senario's in ons hoofd of zij het dan toelaat. Dat ze de boel op stelten zet, of wegrent bij de eerste die in haar oor zit. Maar ook wij hebben haar uitgelegd dat dit best pijnlijk kan zijn, en er dan nog een tweede in moet.

Kortom..., we zijn speciaal voor Jennifer naar Barneveld gereden, om daar de juwelier op te zoeken die ons vriendelijk had verzocht tijdens de braderie. om terug te komen als het rustig was. Nou..,rustig was het nu zeker !
We werden warm onthaald, en Jennifer kreeg gelijk een aantal oorbelletjes te zien waar zij uit zou mogen kiezen. Tja.., alles wat maar een beetje glimt is al goed.
En...hier het resultaat !



Nou..,zeg nu zelf! Ze is er helemaal blij mee!
Die smile van oor tot oor heeft ze nu nog op haar snoetje staan. Geweldig, toch?